Woest en Ledig

Drenthe wil kunsttalent onderscheiden

Drenthe krijgt drie nieuwe cultuurprijzen. Met ingang van volgend jaar worden een aanmoedigingsprijs, een talentenprijs en een prijs voor het meest innovatieve cultuurproject uitgereikt.

 

Met de prijzen – ieder 2500 euro – moeten zowel talentvolle professionals, amateurs als vrijwilligers worden bekroond. De onderscheidingen komen naast de driejaarlijkse Culturele Prijs van Drenthe, waarbij met provinciaal geld een geheel oeuvre wordt bekroond. Deze wordt overigens eveneens in 2010 uitgereikt.

 

De innovatieprijs is bestemd voor personen, die met opmerkelijke plannen en ontwerpen een bestaande instelling in Drenthe verrijken met een bijzonder project. Voor dit jaar staat de commandantswoning op het terrein van Herinneringscentrum Kamp Westerbork centraal.

 

Het initiatief voor de nieuwe prijzen is afkomstig van het Kunstennetwerk, een samenwerkingsverband tussen de vier Drentse theaters, de vier kunstencentra, het Centrum Beeldende Kunst, Biblionet, RTV Drenthe en Kunst & Cultuur Drenthe. Doel is het belang van kunst en cultuur in de Drentse samenleving te promoten en te benadrukken.

 

De bekendmaking van de eerste winnaars – verenigingen, organisaties of personen – is gepland op 24 maart in Meppel, tijdens het eerste Drentse kunst- en cultuurgala. Daarnast worden door RTV Drenthe portretten uitgezonden van de winnaars.

Mariusz Tarkawian in Kunsthuis SYB Beetsterzwaag

Tekenen lijkt weer helemaal terug in de beeldende kunst. Of is het de media-aandacht voor tekeningen? Mariusz Tarkawian (Polen, 1983) vult er zo’n beetje zijn leven mee. Hij tekende honderden kunstwerken na, verzameld in de serie Looking for Art, en zette zich vervolgens aan het portretteren van toekomstige kunstwerken in de serie Anticipation of Art.

Mede op basis daarvan werd Tarkawian door Kunsthuis SYB uitgenodigd voor een verblijf in Beetsterzwaag waar hij, volgens het kunstenaarsinitiatief, vijf weken ‘maniakaal heeft getekend in residence’. Het resultaat is zaterdag 7 en zondag 8 november tussen 13.00 en 17.00 uur te zien aan de Hoofdstraat 70 in Beetsterzwaag. Zie ook www.kunsthuissyb.nl en www.artprogram.art.pl

Clemens Briels in Kunsthuis Secretarie Meppel

Op voorspraak van burgemeester Jan Westmaas van de gemeente Meppel toont Kunsthuis Secretarie in Meppel een tentoonstelling met werk van Clemens Briels (Son, 1946). Briels maakt hoofzakelijk schilderijen en beelden, maar is ook ontwerper van meubelen, glaswerk en tapijt. Te zien van van 7/11 tot en met 10/1. Open: di t/m zo 13.00 - 17.00 uur, do 10.00 - 17.00 uur, vr 19.00 - 21.00 uur. Toegang is gratis. Zie ook www.kunsthuissecretarie.nl.

 

15.000 inzendingen voor Nationale Gedichtenwedstrijd

Voor de allereerste editie van de Nationale Gedichtenwedstrijd zijn ruim 15.000 gedichten ingestuurd. De organisatie, de Poëzieclub en de Turing Foundation, spreekt van een overweldigende respons. Vooraf was op zo'n 2.500 inzendingen gerekend.

 

De in totaal 15.688 gedichten zijn geschreven door meer dan 6.300 mensen, veel inzenders stuurden meerdere gedichten in. De hoofdprijs voor het winnende gedicht is 10.000 euro, en kans op publicatie van een eigen dichtbundel bij uitgeverij Augustus.

 

De kwaliteit van de inzendingen wordt veelbelovend genoemd. Een jury onder leiding van Gerrit Komrij presenteert eind dit jaar een top 100 van de beste gedichten. De uiteindelijke winnaar wordt bekend gemaakt aan de vooravond van Nationale Gedichtendag, in januari 2010.

Karel ten Haaf schrijft: bla bla bla bla

Karel ten Haaf uit Groningen heeft een nieuwe roman: Mijn nieuwe roman. Het voorplat – een vrouw in scabreuze pose – is typisch Ten Haaf. De inhoud ook: alleen het woord 'bla', 47 bladzijden achtereen, slechts onderbroken door af en toe een punt.

 

Hoe kom je op het idee een boek met slechts een woord te vullen?

 

"Het vloeit voort uit een bloemlezing die ik aan het maken ben met concrete en visuele poëzie, Zieteratuur. Daarin worden de grenzen van de taal en literatuur verkend. Toen dacht ik: in proza kan dat ook. Alleen maar het woord 'bla', het is de ultieme roman. Maar het is ook een commentaar op de inhoudelijke zwakke literatuur in Nederland."

 

Waar baseer je dat op?

 

"Nou, neem zo'n roman als van Robert Vuijsje, Alleen maar nette mensen, waarin het alleen maar over het neuken van dikke negerinnen gaat. Naar zo'n boek gaan dan de prijzen. Ik zeg niet dat ik het zelf beter kan, maar ik kan daar wel iets van vinden."

 

Zit er veel werk in ‘Mijn nieuwe roman’?

 

"Ik ben alleen al twee dagen bezig geweest om er voor te zorgen dat de bladzijden er een beetje afwisselend uit zouden zien. Dat viel nog niet mee. Als je zinnen maakt van tien woorden en dat woord telt slechts drie letters, dan is het gevaar groot dat het uiteindelijk één brei wordt."

 

Had je voorbeelden?

 

"Ik herinner mij een boek uit de jaren zestig van ene De Vries. Wit heette dat. Alleen maar lege bladzijden, met één plaatje – dat vond ik eigenlijk een beetje zwak. Ik heb overigens ter afwisseling ergens een gedachtestreepje neergezet. Voor de goede lezer."

 

'Mijn nieuwe roman' verschijnt bij uitgeverij Leuterboek. Waarom niet bij een bekende uitgever?

 

"Dat heb ik niet geprobeerd. Leuterboek is een imprint van uitgeverij Revolutionair-Socialistische Publicaties (RSP), waar ik Trotski-teksten uitgeef. Ik wilde dit jaar in ieder geval nog een boek uitgegeven. Als je dat bij een reguliere uitgever doet, moet je soms zo lang wachten. Daar had ik geen zin in."

 

Je laatste boek is de dichtbundel ‘Meisjepijn’.

 

"544 pagina's poëzie, het dikste poëziedebuut ooit. Mijn nieuwe roman is zo dun dat je het eigenlijk geen roman kunt noemen. Dat vind ik ook wel leuk. Het is een typische Karel ten Haaf-uitgave, mede dankzij die prent van Gerd Arntz op het voorplat. Het past in mijn oeuvre. Echt weer zo'n geval van: moet dat nou?''

 

Waar is deze uitgave verkrijgbaar?

 

"Voor 5 euro bij Godert Walter in Groningen en bij mij, via kareltenhaaf@hotmail.com. Het is een leuk cadeau. Als je Mijn nieuwe roman meeneemt naar een verjaardag heb je meteen de lach en kun je direct door naar het bier."

Bill Mensema als neefje van Herman Brusselmans

Bill Mensema (Delfzijl, 1960) kwam vorig jaar met Doem Dada, een roman waarin de hoofdpersoon – Bill – terugblikt op zijn weinig hoopvolle gestuntel in het Groninger muzikanten- en studentenleven van begin jaren tachtig. Het bleek een geslaagd debuut, vooral vanwege Mensema’s losse toon en voorliefde voor slapstick.

 

Had Doem Dada iets weg van een ontwikkelingsroman, Fietsen met Bob Dylan wordt gepresenteerd als zedenschets anno 2008. We leven in een rare tijd, stelt de schrijver: "Voor niemand was genoeg ook echt genoeg. Dat was het grootste probleem van deze tijd: de onstuitbare gulzigheid.”

 

Onder deze omstandigheden maken we kennis met een luie ict’er, de quasi-naïeve Bill die in een Groninger doorsneewoning een dankbrief probeert te schrijven aan zijn grote held Bob Dylan. De vriendin van Bill – Aisha – is koopziek. Zijn vriend Han is achterdochtig; hij roept Bills hulp in om zijn vrouw Annet in Delfzijl op overspel te betrappen. En dan is er nog Marc, een nieuwe collega die op George Clooney lijkt.

 

Veel ernstiger wordt het niet in Fietsen met Bob Dylan. Mensema heeft er voor gekozen op luchtige toon commentaar te leveren op de mens in het huidige, verwarrende tijdsgewricht. Over het lichaam van Bill bijvoorbeeld: "Ooit had God mij strak verpakt op deze aarde gezet, waarna Hij langzaam maar zeker het hulsje had weggetrokken – net als het folie van een bierworstje – waardoor het vlees zich nu op plekken verzamelde waar het esthetisch gezien beter niet kon zitten."

 

Over telefoonnummerinformatie: "Vroeger kostte het een paar centen om een nummer op te vragen, maar tegenwoordig ben je er dertig keer zoveel voor kwijt terwijl je het informatienummer niet weet." Of over het Nederlandse kunstklimaat: "Aan de ene kant werd hier zulke vergezochte kunst gemaakt dat niemand het nog echt begreep. Aan de andere kant was er het platte volksvermaak, dat zo populair was dat er hele voetbalstadions voor werden afgehuurd. Het was net alsof er nooit iets tussenin zat."

 

Bij vlagen doet de benadering van Mensema denken aan die van Herman Brusselmans, ook zo’n zwart-wit schrijver die in een razend tempo met alles en iedereen de spot drijft. Verschil is wel dat Brusselmans genadelozer is, meer over the top, en stilistisch reeds jaren geleden aan de schrijfuniversiteit is afgestudeerd. Mensema is eerder luchtig dan venijnig, eerder amusant dan hilarisch.

 

Maar Fietsen met Bob Dylan leest prettig weg, dat mag ook gezegd. En hoewel Mensema er zelf niet al te zwaar aan lijkt te willen tillen, heeft zijn Bill natuurlijk het grootste gelijk met zijn commentaar op het uit de hand gelopen Ikea-consumptisme.

 

Gelukkig zijn de tijden voortdurend aan het veranderen.

 

Boek: Fietsen met Bob Dylan. Auteur: Bill Mensema. Uitgever: Passage. Prijs: €18,50 (236 blz.)

Reclamezuil voor Dierenpark Emmen

De procedure die aan de plaatsing vooraf ging was (en is) bedenkelijk, maar nu de Giraf van Homme Veenema daadwerkelijk langs de A37 staat, moet Woest & Ledig toegeven dat het – esthetisch – niet eens tegenvalt. Fier en robuust. Vakkundig gemaakt. Zeventien meter hoog, zeventien ton zwaar, vervaardigd van cederhout en staal. De locatie is het bedrijvenpark A37 ergens tussen Erica en Klazienaveen.

 

De Giraf moet passanten duidelijk maken dat ze over een autoweg door de gemeente Emmen rijden. Beeldende kunst als markering dus. Functioneel en nuttig. Kosten 200.000 euro, en toch geen cent te veel. Maar is Emmen nu het eerste waar je aan denkt, als je een reusachtige giraf van hout ziet? De gemeente voert toch sinds jaar en dag de vlinder als beeldmerk? Welbeschouwd is het beeld van Veenema niets anders dan een reclamezuil voor het plaatselijke Dierenpark.

Het Grote Gebeuren begint te klein

Vorige week viel het programma van festival Crossing Border op de mat, een semi-glossy met een duizelingwekkende hoeveelheid informatie. De komst van meer dan honderdzestig schrijvers en artiesten wordt er in aangekondigd, verspreid over vier dagen op drie plekken in Den Haag. Een groot deel van het programma voor de zeventiende editie is reeds uitverkocht.

 

Crossing Border is veel meer dan alleen literatuur, maar vergelijk het eens met de eerste editie van Het Grote Gebeuren, de poging van stichting Letter & Stad en de openbare bibliotheek Groningen om een serieus prozafestival van de grond te tillen. Tegenover de Haagse overdaad stonden zaterdag en zondag in Groningen vijf activiteiten die matig werden bezocht.

 

Was de markt met kleine uitgevers en boekenmakers zaterdag in de Groninger bibliotheek geanimeerd, de belangstelling voor het jongerenprogramma viel zwaar tegen en de bekendmaking van de prijs voor het Beste Groninger Boek was ronduit ongepast. Nadat eerder uitgevers hadden verzuimd werk in te sturen, werden voor, tijdens en na de uitreiking de genomineerden aan hun lot overgelaten en bleken de winnaars zelfs afwezig.

 

Het hoofdprogramma maakte veel goed, maar niet alles. Zo’n vijftig bezoekers waren ’s avonds in Het Paleis bijeen voor vier schrijvers en een muzikant: Coen Peppelenbos, Kristien Hemmerechts, Esther Gerritsen, Thomas Rosenboom en Jan Veldman. Centraal thema was engagement – tevens het onderwerp van het debat op zondagmiddag – geen van de schrijvers bleek er iets mee te hebben.

 

Dat het toch onderhoudend en boeiend werd, was te danken aan de vragen van Annette Timmer en de welwillendheid van de schrijvers. Waarbij Esther Gerritsen, schrijfster van Een kleine miezerige god, wist te verrassen met háár maatschappelijke betrokkenheid: “Ik werk nu aan een roman met de titel Superduif, over een vrouw die verkleed als duif oudere mensen wil redden. Dat speelt nogal veel tegenwoordig.”

 

Een handvol sympathieke ideeën en een paar interessante gasten maken nog geen goed prozafestival. Het probleem van Het Grote Gebeuren lijkt in de voorbereidingstijd, de communicatie en het geld te zitten. Het hoeft niet meteen een Crossing Border te zijn, maar met een budget à la Zomerzinnen (80.000 euro), een jaar voorbereiding, wat marketing en zoiets als een website moet je ook in Groningen een eind kunnen komen.

 

Alle begin is moeilijk, zullen we maar denken.

In Drenthe kan het allemaal

Zomaar twee affiches op een glasbak bij een Super de Boer-filiaal in Emmen. Het linkse is het meest intrigerend: AC/DC, Status Quo en Van Halen, live in het Eden Hotel. Ze mogen dan al meer dan vijfentwintig jaar hun artistieke hoogtepunt voorbij zijn (Status Quo), of onlangs gereanimeerd (AC/DC en Van Halen), ze zijn toch maar mooi alsnog helemaal naar Drenthe gekomen. Wie goed kijkt, leest ook de kleine lettertjes en ziet dat het om Action in DC, Piledriver en Fan Halen gaat. Niks het overjarig echte werk, maar coverbands. Een staaltje onvervalst consumentenbedrog à 25 euro per kaartje. Dat niet iedereen oorspronkelijk werk kan en wil maken is daaraantoe, maar profiteren over de rug van artiesten die het te druk hebben met het natellen van hun centen…  In Drenthe kan het allemaal.

'Zoek op liefde' gekozen tot beste Groninger Boek

Zoek op liefde van Herman Franke is gekozen tot het beste Groninger fictie-boek van het afgelopen jaar. Beste Groninger boek in de categorie non-fictie is Zeedijken in het noorden van Fokko Bosker en fotograaf Robert Posthumus.

Dat heeft een drie-koppige jury zaterdag bekendgemaakt tijdens de eerste editie van prozafestival Het Grote Gebeuren. Beide boeken zijn gekozen uit een lijst met in totaal 32 titels die aan de provincie Groningen zijn gerelateerd.

De roman Zoek op liefde van uitgeverij Podium speelt zich deels in de stad Groningen af en is geschreven door een in Groningen geboren auteur. De jury spreekt van 'een prachtig en wervelend boek'.

Zeedijken in het noorden van uitgeverij Noordboek is volgens de jury 'qua aanpak, stijl en perspectief stevig verankerd in Groningen, goed geschreven en prachtig vormgegeven'. Beide titels zijn verschenen tussen augustus 2008 en augustus 2009.

Het was de eerste keer dat de prijzen werden toegekend. De winnaars waren niet bij de uitreiking aanwezig. Vooraf was er kritiek dat niet alle Nederlandse uitgeverijen werk ter beoordeling beschikbaar hadden gesteld.